ΔΡΑΣΕΙΣ

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ακούσαμε για μια ομάδα πεζοπόρων από τη Δωρίδα, όπου δραστηριοποιείται στα μονοπάτια της περιοχής.

Η Γκίωνα και τα Βαρδούσια είναι το σπίτι τους. Ο Μόρνος, το ποτάμι που από τα παιδικά τους χρόνια γέμιζε τη ζωή τους με εικόνες, βιώματα και θρύλους.

 

Πρόσφατα η ομάδα που ονομάστηκε "Μονοπάτια Δωρίδας" -> Dorian Paths, μας προσκάλεσαν να βρεθούμε για να συμβάλλουν στην ετήσια συντήρηση και τις εργασίες που απομένουν στο μονοπάτι του Μόρνου, που συνδέει τα χωριά της Φωκίδας Συκιά, Κάτω Μουσουνίτσα και Αθανάσιο Διάκο. Ήταν μόλις η δεύτερη φορά στα οκτώ χρόνια που κάνουμε εθελοντικές δράσεις στην οροσειρά που δεχτήκαμε μια τέτοια πρόσκληση. Η πρώτη ήταν στη Δομνίστα Ευρυτανίας, με την προτροπή του προέδρου του συλλόγου της γειτονικής Σκοπιάς, όπου βρήκε σεβαστή ανταπόκριση στο διπλανό χωριό και η πρωτοβουλία πήγε υπέροχα. Ένα κοινό χαρακτηριστικό τους ήταν ότι και στις δύο περιπτώσεις οι εθελοντές δεν ήρθαν για να φροντίσουν τα μονοπάτια του χωριού τους, παρά κάποιο γειτονικό αντιλαμβανόμενοι την πράξη της προσφοράς καθαρή, ατόφια!

 

Φυσικά ανταποκριθήκαμε με χαρά στο πρόσφατο κάλεσμα της Δωρίδας και έτσι δώσαμε ραντεβού στη Συκιά και προωθηθήκαμε στην εκβολή του λαζορέματος στο Μόρνο, όπου για τρεις μέρες χτίσαμε τη δική μας μικρή κοινωνία προσφοράς και αγάπης στον τόπο, την ιστορία και τις υπέροχες διαδρομές του. Τα παιδιά κάλεσαν τους οικείους τους να βοηθήσουν, φίλους, συγγενείς κι όσους περπατούν μαζί τους και μαθαίνουν τις παραδόσεις της Δωρίδας μέσα από δράσεις περιήγησης.

 

Το τριήμερο πέρα από το σημαντικό αποτέλεσμα στο μονοπάτι, αποτέλεσε για εμάς ένα συνδετικό κρίκο με τους ντόπιους κάτοικους της περιοχής, οι οποίοι θέλουν να γνωρίσουν περισσότερα για το μονοπάτι και την προσπάθεια που καταβάλλει η ομάδα μας τα τελευταία αυτά χρόνια, προκειμένου να διατηρήσει ζωντανά χρήσιμα μονοπάτια αισθητικής και ιστορικής αξίας, που βρέθηκαν χαμένα στην πυκνή βλάστηση. Στην παρέα μας βρέθηκαν άνθρωποι από το Λιδωρίκι, οι οποίοι μας προσέφεραν τοπικά προϊόντα, την καλοσύνη τους και ένα δυνατό χέρι βοήθειας. Το κάλεσμα των παιδιών έφερε κι άλλους φίλους κυρίως από την πρωτεύουσα, αλλά κι από χώρες όπως η Κολομβία, η Ολλανδία και το Σουδάν.

 

Οι Συκιώτες πάντα φιλόξενοι, προσέφεραν ακόμη μια φορά γεύματα στους εθελοντές, υποστηρίζοντας αυτή την προσπάθεια αναβίωσης των μονοπατιών.

Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσει κανείς την ευγνωμοσύνη που αισθανόμαστε μέσα από αυτή την όμορφη γνωριμία και ευχόμαστε το παράδειγμα της Δωρίδας να ακολουθήσουν και άλλες κοινότητες από όπου διέρχεται η χάραξη για το μεγάλο μονοπάτι διάσχισης της Πίνδου.

Δωρίδα σε ευχαριστούμε!